Het herkennen van gorilla's. Ik kan me voorstellen dat het lastig lijkt, maar als je een goede uitleg krijgt, dan is het prima te doen.

Zelf ben ik er (pas) in 2010 mee begonnen en wel met de groep van Apenheul. Alles aan de hand van een boekje van hen, met daarin de namen en close-ups van de gorilla's. Al redelijk snel had ik het onder de knie. Het geluk was dat er veel uiterlijk verschil zat tussen de gorilla's toen. Nu zijn er enkelen die een beetje op elkaar lijken, maar ook daarmee is het gelukt. Soms (aan de hand van foto's) is het toch weer even lastig, vooral als ze niet recht in de camera kijken.

Ik herken sinds 2011 alle gorilla's die ik regelmatig bezoek; de enigen waar ik moeite mee heb zijn die uit Ouwehands. Die bezoek ik ook niet regelmatig, dat is 1 van de redenen dat het lastig is. Verder is het lastig om ze altijd goed te kunnen zien in hun verblijf. Ook zijn het 6 mannen, wat het ook weer iets lastiger maakt. Hen herken en ken ik dus niet. Ik denk dat dat ook nooit zal veranderen. Ik moet dan echt vaker dan 1 keer per jaar gaan.

Nu gooide ik ook het woord 'ken' erin zoals je ziet; ik herken niet alleen de gorilla's die ik regelmatig bezoek, maar ik ken ze ook. Hun karakters dan dus. Herkennen is 1 ding; kennen een ander Als je de gorilla's herkent en kent, dan wordt het echt leuk. Dan is het net een soap die je aan het kijken bent. Dat zeg ik wel eens tegen mensen: &qout;sommige mensen kijken dagelijks goede tijden, slechte tijden; ik kijk op een dierentuin dag tussen de 4 en 7 uur naar gorilla's. Dat is voor mij 1 week goede tijden, slechte tijden in éé n&qout;.

Ook vanuit de gorilla's is er een kwestie van herkennen (maar absoluut niet kennen!). Zij herkennen vaste bezoekers. Veelal snappen dagjesmensen en andere mensen uit mijn omgeving dat niet als ik het vertel. Ik zeg dan altijd &qout;Je herkent de caissière in de supermarkt waar je komt toch ook&qout;. Dan snappen ze het wel. Die herkenning gaat feitelijk niet verder dan een blik van 'hey daar is zij/hij weer' of 'daar zijn ze weer' (in het geval van echtparen die de gorilla's bezoeken). Enkele gorilla's (vooral jong, maar ook oud) zoeken wel eens meer contact. Daarover elders binnenkort meer.

Wat betreft het herkennen van mij wil ik 1 geweldig voorval delen. In 2016 of 2017 ging mijn broer een keer mee naar Burgers' Zoo. Mijn broer woog toen een kilootje of 140 en toen we bij de gorilla's gingen kijken stond hij natuurlijk naast me. Ineens vloog Bauwi (de zilverrug van daar) tegen het raam tegen hem aan! Wow, dat was zo apart. Mijn broer snapte er niks van. Ik wel Hij stond namelijk erg breed naast me, met zijn armen over elkaar op zijn (toen nog) dikke buik. Bauwi vond kennelijk dat hij mij moest beschermen. Tot de dag van vandaag blijf ik me nog verwonderen over dat incident.

Echt iedere gorilla heeft een eigen karakter, net als wij mensen. En dat maakt ze dus echt leuk. Dat geldt trouwens ook voor andere mensapen hoor. Als ik dan even het karakter van de zilverruggen (zijnde leiders dan, de vrijgezellen die ik ken neem ik hier niet in mee) vergelijk dan zit er echt een verschil in hen. Hieronder zijn ook de nog kinderloze zilverruggen in wording niet opgenomen. Dat zijn de nog jonge Matadi (woonachtig in Zoo Antwerpen, geboren in Engeland in 2003) en de nog jongere Komale (woonachtig in Safaripark Beekse Bergen, geboren in Engeland in 2006).

Zo is Akili (Artis) een schat van een papa die regelmatig met zijn kinderen speelt. Heerlijk gewoon! Hij is echt geweldig. Maar net een tikje geweldiger is dan toch Makula (GaiaZOO). Die heeft kinderen in verschillende leeftijden en hij speelt naar gelang de leeftijd ruw of minder ruw met ze; echt zo geweldig. Maar meer dan spelen, iets wat ik geen enkele zilverrug zie doen, zijn dochters leunen soms ook tegen hem tijdens een middagdutje. Ontroerend mooi was het toen ik het de eerste keer zag en de keren daarna ook.

Dan hebben we (wereldberoemde) Bokito in Blijdorp. Dat is ook zo'n schattige papa die interactie (spelen) heeft met sommige van zijn kinderen. Vooral met zijn dochter Tonka heeft hij een hele bijzondere band. Die was nog jong toen mama al weer een nieuw kindje had en zij mocht met hem mee eten. Een zilverrug die deelt ... zeldzaam!

Bauwi (Burgers' Zoo) is minder speels. Heel af en toe zie ik hem wel eens met zijn oudste zoon (Nakou) spelen, maar dan vooral binnen en het is vaak op initiatief van Nakou. Met zijn jongere kinderen zie ik het minder, maar dat betekent niet dat hij het nooit doet. Ik ben er niet dagelijks hè. Bauwi is wel de luiste van de zilverrugleiders Hem zie ik echt 90% van de tijd gedurende de dag op z'n luie reet liggen Het grappige van hem is wel dat hij tegen het eind van de middag altijd een rondje gaat lopen en dan zijn kinderen 'mee neemt'. Ooit stonden er mensen te kijken en die vonden het maar saai, ze baalden vooral dat de zilverrug maar lag te liggen. Ik keek op mijn horloge en zag dat het kwart voor 4 was. Rond 4 uur doet hij dat rondje altijd. Dus ik zeg tegen het koppeltje &qout;Als je nou even een paar minuten wacht, hij gaat zo opstaan en dan een rondje lopen met zijn kinderen achter hem aan&qout;. Die jongeman en zijn vriendin keken elkaar aan met een blik van 'uh ja, zal wel', maar ze bleven wel staan. En ja hoor! Rond 3 voor 4 stond hij op, wierp hij een blik op zijn kinderen en ging hij aan de wandel. Het koppeltje was met stomheid geslagen.

Kidogo in Zoo Krefeld. Die houdt er ook van om met zijn kinderen te spelen. Maar hij moet altijd oppassen. De moeders van de twee zonen houden hem scherp in de gaten Een paar jaar terug heb ik ook zo moeten lachen. Hij was met Tambo aan het spelen, zijn oudste zoon van de twee. Ineens kwam diens moeder Muna van haar plankje naar beneden. Het ging er kennelijk te wild aan toe. Ze ging voor haar man staan en keek hem indringend aan. Je zag vervolgens Kidogo heel schuldbewust en sip naar beneden kijken. Na zo een paar minuutjes tegenover hem gestaan te hebben, klom ze haar plankje weer op en ging het spel tussen Tambo en Kidogo weer verder. GeWelDig was het om dat te zien. Leider of niet, 11 jaar ouder vrouwtje Muna las hem even de les door een stevige blik. Waarschijnlijk met luchtjes en geluidjes erbij; dat kun je niet horen als ze binnen zitten.

Tot slot. Jambo (Apenheul) is degene die het minst met zijn kinderen heeft. In het (verre) verleden heb ik hem wel eens zien spelen, maar niet zo vaak als anderen. Ook vorig jaar trouwens ineens. Dat was leuk. Wat hij dan weer wel deed (al lang niet meer gezien trouwens), wat ik andere zilverruggen niet heb zien doen, was dat hij 1 van zijn kinderen die rondom hem zat aan het eind van de dag aan zijn been mee trok en dan ging hij dat kind vlooien. Tot ergernis van dat kind; die vond dat dan nooit leuk. Langzaamaan probeerde die dan ook onder papa's handen uit te komen. Hilarisch gewoon. Tijdens mijn bezoek aan Jambo en zijn familie in april 2018 zag ik de een na jongste zoon Jambo vlooien. Dat was ook bijzonder.

Verder kan ik nog uren praten over de karakters van alle andere gorilla's die ik ken, maar dat bespaar ik jullie hoor  

Door dit tabblad te sluiten (sneltoets CTRL+W) kom je weer terug bij mijn menu